Wujek grający na okarynie pomimo ograniczeń

Zatem urok i smutek życia tańczą razem w tym śnie, gdzie Twój wujek – choć w rzeczywistości nieco słabszy fizycznie – pojawia się w pełni wigoru, próbując czarować światem dźwiękami na okarynie i jeszcze innym instrumencie, który rzeczywistość wiedzie do porzucenia marzenia o wielozadaniowości. To taka obrazowa opowieść o tej sprzeczności między chęcią a ograniczeniami, między energią ducha a ciałem, które nie zawsze nadąża.

Główne symbole pod lupą

Pierwszy bohater – Twój wujek – to żywa metafora doświadczenia i przemijania. W psychologii to często symbol mądrości, ale też naszych ograniczeń fizycznych i życia, które zmienia się z czasem. Jung widziałby tutaj postać, która reprezentuje część Ciebie, być może tę, która mierzy się z upływem czasu i pogodzeniem się z tym, co już nie do końca działa.

Okaryna, czyli instrument, na którym grał, jest symbolem wyrazu, komunikacji i kreatywności. W sennikach ludowych muzyka to często wyraz duszy, uczuć, które próbujemy wyrazić. Fakt, że gra na tym instrumencie pokazuje, że nawet w obliczu ograniczeń można znaleźć swój głos.

Ograniczenie – posiadanie tylko jednych ust i dwóch rąk, które uniemożliwiają grę na drugim instrumencie – to znak realistycznego zderzenia marzeń z ciałem i możliwościami. Zarówno filozofia Wschodu, jak i psychologia zachodnia podkreśla, że życie wymaga wyborów i akceptacji pewnych ograniczeń, ale też uczciwej samooceny.

Scenariusz jak z życia: siła i ograniczenia

Sednem snu jest, moim zdaniem, próba pogodzenia się z tym, że nawet gdy w sercu jest energia gotowa na wszystko, ciało mówi: „Sto opcji nie pociągniesz na raz, stary”. To taki cichy dialog między Twoją nadzieją na nieskończoność a realnym światem, który rozkłada karty na stole. Może to subtelny sposób podświadomości, byś zobaczył, że czasem trzeba wybrać jedną drogę i pogodzić się z tym, że niemożność bycia na wielu frontach naraz to nie porażka, a zdrowa granica.

…chociaż równie dobrze mógł to być po prostu ciężki dzień i Twoja głowa podświadomie wbiła się w temat niemożności rozproszenia uwagi.

Pytania, które nie dają spać

Co konkretnie zachowujesz dla siebie, bo boisz się, że Twoje „drugie usta” i „drugie ręce” nie dadzą rady? Co musi się stać, żebyś pozwolił sobie na ograniczenia bez poczucia winy? Skoro Twój wujek w śnie bawi się i gra, mimo świadomości limitów – a co Ty mógłbyś „zagrać” dziś, jeśli przestałbyś walczyć z rzeczywistością, a zaczął ją akceptować? Ile energii uszło Ci na próby gry na dwóch instrumentach naraz, zamiast skupić się na jednym, który naprawdę ma sens?

Tyle ode mnie. Daj znać, czy ta rozkmina ma dla Ciebie jakiś sens.