Opieka nad rodzicami i ucieczka przed mrówkami w kościele

No kurczę, bez cienia ironii – ten sen to konkretna jazda po emocjonalnym rollercoasterze. Masz tu kościół jako przestrzeń, w której wszyscy staracie się ogarnąć rodziców, a potem nieoczekiwanie z mrówkami na nogach kończysz u kuzynki-pielęgniarki, która chyba ma być tym kimś, kto pomoże ujarzmić chaos. Oto scena godna antycznej tragedii, tylko bez tragedii w sensie klasycznym – raczej dramat codzienności z domieszką paniki i bezsilności.

Rozkładamy ten sen na części pierwsze

Kościół – czyli symbol świętości, ale też miejsca, gdzie szuka się wsparcia i sensu, tutaj staje się areną trudnej opieki nad bliskimi. Nie jest to więc tylko budynek, ale i metafora „świętej przestrzeni” rodzinnych obowiązków i ciężaru moralnego. Z kolei matka i ojciec – to osoby, które szczególnie potrzebują pomocy, a Ty w roli opiekuna – pokazujesz akt bezsilności i troski, jakbyś chciał być opoką, ale czasem czuł, że się rozpadasz.

Plecak pełen mrówek – tu wchodzimy w strefę nieświadomości i tego, co ukryte. Mrówki to wędrówka bez końca, drobne problemy skupione w jednym miejscu, które nagle zaczynają Cię atakować. Mrówki mogą też symbolizować niepokój, chorobę i podskórny stres, a ‘stare siedlisko’ to metafora tego, co zalega, gnije albo wymaga uporządkowania. Postać kuzynki-pielęgniarki jawi się jako ratunek, ktoś, kto ma lekarstwa i wiedzę, czyli wsparcie, którego dziś tak potrzebujesz.

Możliwe scenariusze

Psychologicznie ten sen może wyrażać twoją wewnętrzną walkę z sytuacją opieki nad rodzicami, zwłaszcza gdy demencja ojca oznacza krok w nieznane i konieczność organizowania życia na nowo. Mrówki to właśnie ucieleśnienie drobnych, ale nieustannie dokuczających trudności – jak szukanie „leków i pamiątek”, czyli próba złapania tego, co jeszcze ważne, zanim rozmyje się w chaosie. Kuzynka jest jak sygnał, że nie jesteś w tym sam, że wsparcie istnieje, choć czasem trzeba je odszukać. To sen o ciężarze odpowiedzialności, a jednocześnie o nadziei. … choć równie dobrze może chodzić o to, że wczoraj zjadłeś coś ostrego i oglądałeś dokument o złożoności chorób starczych.

Pytania z tyłu sali

Ile jeszcze zajmie Ci zaakceptowanie, że nie musisz dźwigać całego tego bólu i chaosu sam? Co konkretnie zrobisz jutro, żeby choć na chwilę odpuścić ster opieki, pozwalając innym wejść na pokład? Jeśli ten plecak to „stare problemy i troski”, które nosisz na swoich barkach, to co by się stało, gdybyś jutro spróbował przemyć choć fragment tego balastu – choćby symbolicznie? Czy gotów jesteś poprosić o pomoc pielęgniarkę z Twoich snów – może realną kuzynkę albo kogoś bliskiego? Jak długo jeszcze zamierzasz drżeć na widok mrówek swoich lęków, zamiast zacząć je spisywać lub obgadują z kimś, komu ufasz?

Tyle ode mnie. Daj znać, czy ta rozkmina ma dla Ciebie jakiś sens.