Sen o pochowaniu córki z nieżyjącym ojcem

To sen, który nie mógł pozostać obojętny – w końcu dotyka bardzo delikatnej granicy między życiem a śmiercią, pamięcią i stratą. Wyobraź sobie, że Twoja mama śni, iż ktoś pyta, czy chcesz, aby Twoja siostra została pochowana razem z nieżyjącym ojcem – to jakby podświadomość próbowała ogarnąć coś, co na jawie jest niewyobrażalnie bolesne i trudne do przetrawienia.

Rozkładamy ten sen na części pierwsze

Pierwszym ciężkim symbolem jest sama rozmowa o pochówku – to bez wątpienia spotkanie z symboliczną śmiercią i separacją, ale też jakimś rodzajem połączenia, które na jawie przestało istnieć. Freud powiedziałby, że to motyw złożony z żalu, ale i lęku przed ostatecznością. Jung z kolei widziałby tu archetyp Zmarłego Ojca jako głos sumienia albo fundament tożsamości, którego brak rodzi chaos. W dawnych wierzeniach wszelkie pytanie o pochówek miało wymiar rytualny – być może to sposób, w jaki podświadomość próbuje dopiąć te trudne rzeczy na ostatni guzik.

Drugim, choć niewypowiedzianym symbolem jest „curka” – symbol przyszłości, kontynuacji rodu, ale też opieki i troski, którą w tej sytuacji przesłania cień śmierci. Rozmowa o niej w takim kontekście to nie tylko pytanie o los przyszły, ale wręcz o to, jak można pogodzić życie z pamięcią i stratą.

Możliwe scenariusze

Główną interpretacją będzie tutaj próba pogodzenia się z nieobecnością ojca, która w świadomości mamy stanowi nadal głębokie rany, może nawet nierozliczoną żałobę. Sen dopytuje o zgodę na oderwanie się czy może raczej o pozwolenie na oswojenie tej straty. To bardzo naturalne, że umysł pracuje nad takim scenariuszem – bo jak inaczej przygotować się na przyszłość, kiedy cień bliskiej osoby wciąż pada wyraźnie? …chociaż równie dobrze może chodzić o to, że mama ostatnio słyszała jakąś rozmowę o pochówkach albo po prostu ktoś na obiedzie rzucił temat, który jej się przykleił do snu.

Pytania z tyłu sali

Co konkretnie teraz zrobisz, by przyjrzeć się temu, jak Twoja mama i siostra radzą sobie z pamięcią o ojcu? Czy potraficie razem otwarcie rozmawiać o tej stracie, czy raczej ta cisza wypełnia każdy kąt jak cień, którego nikt nie chce zapalić? Ile jeszcze bólu zostawicie nieprzepracowanego, bo łatwiej jest go zamiatać pod dywan codzienności? Jeśli ta rozmowa o pochówku to symbol „przyjęcia” straty, to co mógłbyś zrobić już jutro, by ją zacząć – choćby delikatnie, choćby zagadką lub wspomnieniem?

Tyle ode mnie. Daj znać, czy ta rozkmina ma dla Ciebie jakiś sens.